Pom Pom - Bulgarije

We moeten dit jaar voor het eerst naar de automobielinspectie met onze Lada. Het is een schattig beestje en het past als gegoten op ons erf, maar we zijn er vast van overtuigd dat het de controle niet zal doorkomen. De handrem werkt amper, de claxon heb ik in extremis aan de praat gekregen, de lichten zijn nog nooit afgesteld geweest, om over de CO-waarden nog maar te zwijgen. Maya, de lieve dorpsgenote die ons vergezelt, is er daarentegen gerust in. De locatie is alvast origineel: een kleine hangar op een terrein met een afgedankte garage, verroeste autowrakken en een gemene hond met één oog. De modernste lichtentesters, emissie-controlesystemen en ander materieel contrasteren fel met hun bedenkelijke werkomgeving. Maar die technologie wordt amper gebruikt voor de controle van het voertuig. Behalve de remrollen dan en daar zaten we nu net niet op te wachten. Naar Bulgaarse normen blijken die remmen nochtans goed genoeg. De motor, die duidelijk last heeft van plaatsvervangende plankenkoorts, laat het om de haverklap afweten, maar dat is verder ook geen punt.

Kortom, na een klein kwartier kleeft het vignet 'geschikt tot mei 2014' op onze voorruit en kunnen we de baan weer op. Maya verklaart haar optimistische voorgevoel als volgt: 'Als jullie auto niet gekeurd zou raken, dan zouden al die andere krakkemikkige, steeds opnieuw door bricoleurs gerestaureerde roestbakken die je hier nog overal ziet rijden zeker nooit meer de weg op mogen.' Tja, daar heeft ze een punt. En zo blijkt dat Europa nog niet echt helemaal één is...

Op de vorige bladzijden zaten we nog in het stadium van ontluikend lekkers uit groente- en fruitgewas. Ondertussen moeten we dagelijks oplossingen bedenken om toch maar een zin te geven aan het leven van hordes tomaten, courgettes, augurken en komkommers via verwerking in salades, soepen, sauzen, gazpachos en andere tarators, een Bulgaarse versie van tzatziki.

Ook fruit is er in overdaad. Na een hagel van kersen in mei, werden we bedolven onder een zoete laag abrikozen in juni, waarop een tsunami van mirabellen over ons heen kwam begin juli. De peren vallen ondertussen vervaarlijk dicht om ons heen - of krijgt gij misschien wel graag ene peer op uwen appel, ja gij, die daar een beetje op veiligen afstand te gniffelen staat? En om de andere dag, stuurt de pruimenboom een lawine overtollige vruchten richting aarde, zoals bij teveel sneeuw op een winterspar. En wij maar plukken, oprapen en gaan zagen bij de buren of ze niet nog wat fruit nodig hebben om compote of confituur te maken of voor hun rakia, de brandewijn die ze, tegen alle Europese richtlijnen in, thuis stoken uit zowat elke soort fruit.