Pom Pom - Cuba

We worden vanaf het eerste moment met een soort teletijdmachine naar een plek geslingerd waar vroeger en nu op een bizarre manier door elkaar lopen. En dan heb ik het niet alleen over de oude Amerikaanse k(n)arren. Ik dacht dat er nog slechts een dozijn in roulatie waren om toeristen in rond te rijden en mooi op foto te staan wezen. Maar, je ziet ze hier werkelijk overal: de Dodges, Plymouths, Oldsmobiles, Buicks, Pontiacs, Consuls en Chevrolets. De ene gedeukt en verroest, de andere fier blinkend, alsof hij net van de band is gerold. Maar stinken uit hun uitlaat doen ze allemaal en veel lawaai maken ook, echte auto's weten waarom. Ik ben nooit een autoliefhebber geweest, maar wanneer ik een rij van die vijftigplus-beauties aan een verkeerslicht zie staan, dan smelt ik helemaal en krijg ik zowaar klamme handjes. Ik vraag me af of er ooit nog een tijd komt waarin de automobielindustrie terug voor dit soort van esthetiek gaat en weer streeft naar overbodig moois. Veel te grote bumpers en chroom alom. Haaienvinnen die uitsluitend werden ontworpen om er buitenmaatse achterlichten in te huisvesten. Merknamen die om aandacht roepen zoals de calicos der cinema's van toen. En wellustig golvende vormen waardoor die stoere bakken toch weer iets wulps krijgen.

Mijn goeie ouwe Moser-tondeuse laat het afweten en ik zit met een prikbaard van meer dan vijf dagen. Kussen is stilaan verboden, dus er moeten dringend oplossingen worden gevonden. Ik ga op zoek naar een kapper. In de eerste zaak blijkt dat ze geen máquina hebben. Maar geen nood, de coiffeuse verlaat haar klant ogenblikkelijk en neemt me mee om de hoek. Daar staat een ouderwetse roodlederen kappersstoel op een veranda. De bijhorende barbier arriveert na vijf minuten met zijn tondeuse. 'Cuanto es?' - '2 Cuc' (= 2$ dollar) - 'Da's wel een beetje veel, no?' Via 1 Cuc raken we het eens op 0,5 Cuc en de ontharingssessie begint. Op het einde van de scheerpartij, zegt die Figaro 'Es un regalo.' (Het is een cadeau). Ik moet uiteindelijk nog aandringen om die halve Cuc te mogen betalen. Waarom? Geen idee. Ze leven hier toch meer 'in het moment', denk ik. Een leuke babbel, een goed gevoel en dat geld lijkt opeens van geen tel. Ook verkopers zijn nooit echt fanatiek. Ze proberen je te overhalen, maar wil je niks kopen, even goede vrienden.